امير مؤمنان على ع در باره پرهيزگاران اين حقيقت را به عاليترين وجهى توصيف فرموده است آنجا كه مىگويد : اما الليل فصافون اقدامهم تالين لاجزاء القران يرتلونها ترتيلا يحزنون به انفسهم و يستثيرون به دواء دائهم ، فاذا مروا بآية فيها تشويق ركنوا اليها طمعا و تطلعت نفوسهم اليها شوقا ، و ظنوا انها نصب اعينهم ، و اذا مروا بآية فيها تخويف اصغوا اليها مسامع قلوبهم و ظنوا ان زفير جهنم و شهيقها فى اصول آذانهم : « آنها شب هنگام به پا مىخيزند ، قرآن را شمرده و با تفكر تلاوت مىكنند ، جان خويش را با آن در غمى دلپذير فرو مىبرند ، و داروى درد خود را از آن مىطلبند ، هر گاه به آيه اى كه در آن تشويق است برخورد كنند به آن دل مىبندند چشم جانشان با شوق تمام در آن خيره مىشود ، و آن را نصب العين خود مىسازند ، و هر گاه به آيه اى برسند كه در آن تخويف و انذار باشد گوش دل به آن فرا مىدهند گويى صداى ناله‌ها و به هم خوردن زبانه‌هاى آتش مهيب جهنم در گوششان طنينانداز است » . در پايان آيه ، بعد از بيان اين اوصاف مىگويد : « در اين كتاب مايه هدايت الهى است كه هر كس را بخواهد به وسيله آن هدايت مىكند » ( * ( ذلِكَ هُدَى اللَّه يَهْدِي بِه مَنْ يَشاءُ ) * ) . درست است كه قرآن براى هدايت همگان نازل شده اما تنها حقطلبان و حقيقتجويان و پرهيزگاران از نور هدايتش بهره مىگيرند ، و آنها كه دريچه‌هاى قلب خود را عمدا به روى آن بسته‌اند و تاريكى تعصب و لجاجت بر روح آنها حكمفرماست نه تنها بهره اى از آن نمىگيرند ، بلكه بر اثر عناد و دشمنى بر ضلالتشان افزوده مىشود ، لذا در دنبال اين سخن مىفرمايد : « و هر كس را خداوند گمراه سازد هادى و راهنمايى براى او نخواهد بود » ( * ( وَمَنْ يُضْلِلِ اللَّه فَما لَه مِنْ هادٍ ) * ) .